en dan ineens rond de klok van 12 uur

Geloof het of niet, we zijn net weer lekker op weg begint het gasfornuis te trillen. Ik sta op om te kijken wat er aan de hand is en dan blijkt het dat we weer een lekke band hebben, maar nu achter aan dezelfde kant. Perry krijgt hem gelukkig veilig aan de kant. Het is een stuk meer slingeren als het achterwiel eraan gaat. Deze krijgen we iig wel los gedraaid. Nu nog kijken of we het enorme gewicht omhoog krijgen. Perry zegt, het lijkt wel of we niet weg hadden gemogen in Portugal. Je zou het inderdaad gaan geloven.
We beslissen om geen risico te nemen en op zoek te gaan naar een garage voor 4 nieuwe banden. De eerste die we vinden zou open zijn tot 4 uur, dicht dein om half 2 de volgende open tot 6 op zaterdag ook dicht om 2 uur inmiddels. Dan uiteindelijk vinden we er een die wel open is en hij kan ons helpen en moet alleen de banden ergens anders vandaan halen. Daar ging dus onze hele middag en weer zaten we met de stoelen buiten voor de garage. Het stress level was no wel ten top en we moesten echt even alles uitschakelen, ieder op zijn eigen manier. Wat worden wij op de terugweg op de proef gesteld zeg. Maar eerlijk is eerlijk, het is ons op de heenweg allemaal bespaart gebleven en we zijn na een goede pauze weer op weg naar Parijs, nog 234 km te gaan en dan gaan we voor Antwerpen. We doen het op ons gemakkie verder besloten naar een goed gesprek, haasten heeft totaal geen zin. Krijg je alleen weer stress van.