Regen, het is een zegen 😂

Wat heerlijk als je wakker wordt omdat je hoort dat het regent, het heeft dus uiteindelijk toch geregend en om 7 uur is het weer droog. De vogels kwetteren vrolijk, dankbaar voor het vocht. Ondanks dat het hier zo warm is blijft het hier mooi groen, de bergen zorgen elke nacht voor vochtige lucht en het koelt in de nacht dan ook heerlijk af. Eric slaapt nog, Gipsy wilt nog niet wandelen dus we starten langzaam op en ik geniet de koelte en het uitzicht. Als Eric wakker wordt drinken we samen koffie en thee en na de lunch wilt Eric nog even liggen, ik ga een spelletje doen en dan hoor ik zachtjes hallo, er staat een vrouwtje voor de bakwagen met 3 flessen drinken en een tros bananen, ik zeg nee dat hoeft niet we hebben alles, maar ze zegt alsjeblieft het is een geschenk, ik moet er gewoon van huilen, dit is toch niet meer normaal. Ik vraag haar of ze dan op z'n minst iets wilt drinken en ze zegt later, het is nu te warm. Ik ga bedenken hoe ik de mensen van dit dorpje op een goede manier kan bedanken voor hun warme welkom. Iets wat goed voelt om te doen, had ik mijn oven maar bij mij dan kon ik een paar appeltaarten bakken en koffie voor iedereen. Ze vinden onze koeken erg lekker,maar die zijn inmiddels allemaal op. Een grote pan alcohol vrije Sangria is ook een optie, voor na de koffie maar ik neem gepast afscheid dat is op zeker. Dan denk ik ineens terug aan Kranenburg, daar kwam een man die leefde op de fiets met zijn gitaar en rugzak met zeil en slaapzak. Een tent mocht niet want dan kreeg hij een bekeuring, nu werd hij enkel weggestuurd. Ik voelde geen medelijden met deze man, eerder sympathie. Hij vroeg mij of het goed was dat hij daar in het hoekje ging slapen. Ik zei hem dat hij dat niet aan mij hoefde te vragen dat hij vrij was om te doen wat hij wilde. De volgende morgen vroeg ik Walter lust je een kopje koffie? Ja, dat wilde hij wel met melk . Ik had een erg leuk gesprek met hem, erg interessant deze man leefde al 30 jaar op straat en het was een bewuste keuze. Ik zag dat meerdere camperaars ook iets gingen brengen, een kopje soep, wat fruit en een colaatje en nog een bakje koffie, hij vertelde mij dat hij het overweldigend vond en niet gewend was aan zoveel hartelijkheid. Hij zei dat hij niet zielig gevonden wilden worden, ik zei dat ik hem niet zielig vond, maar dat ik uit menselijkheid een warm kopje koffie aanbood en om hem te laten weten dat hij er mocht zijn. Hierdoor stond hij op en hij gaf mij een warme knuffel, je bent een mooi mens zei hij, dat ben jij ook Walter zei ik terug. Nu weet ik hoe hij zich gevoeld moet hebben, het is te veel, te overweldigend en het roert mij tot in het diepste van mijn ziel . En dan te weten dat iemand mij zei dat ze in Bosnië niet zitten te wachten op Nederlanders, ik heb mij nog nooit zo welkom gevoeld 💜